Na powstawanie pęcherzy podczas nakładania powłok na elementy budowlane ma wpływ szereg czynników. Jest to jednak zjawisko, któremu – pod warunkiem zachowania odpowiednich reguł – da się zapobiec. Dobrą radą służą specjaliści z firmy Remmers.
Pęcherze, powstające podczas malowania okien, można podzielić na wypukłe i zamknięte w powłoce. Pęcherze w postaci wypukłej powstają na podłożach zawierających żywicę. Usunięcie uszkodzeń powłoki jest zwykle trudne. Często udzielana w tym przypadku rada, aby dokonywać wymywania z użyciem rozcieńczalnika, jest niewystarczająca, ponieważ nie ma wglądu w strukturę i stopień wypełnienia kanałów żywicznych. W przypadku gatunków drewna bogatych w żywicę, szczególnie mocno należy wziąć pod uwagę także wpływ spodziewanej temperatury powierzchni. I tak na przykład, w przypadku zbyt lekkiego meranti (wysoka zawartość porów przy gęstości < 450 kg/m>²) i nasłonecznieniu ciemnych powłok, już samo wydostawanie się powietrza z porów powoduje powstawanie pęcherzy.
Często zdarza się, że w systemach wodnych, w przypadku ciemnych kolorów, nakłada się je zbyt grubo: grubości suchej warstwy przekraczają 150 μm, wskutek czego również może dojść do powstania pęcherzy. Podwyższone grubości warstw oznaczają również niewystarczające czasy schnięcia, a w efekcie zmniejszenie zdolności do dyfuzji pary wodnej. Ponieważ systemy wodne wysychają od powierzchni do spodu, w razie nałożenia zbyt grubej warstwy mokrej, powierzchnia jest uważana za wystarczająco suchą, podczas gdy na spodzie proces schnięcia jeszcze się nie zakończył. W momencie wzrostu temperatury rozpoczyna się wówczas proces powstawania pęcherzy.
Podobne pęcherze mogą powstać podczas renowacji starych okien lub drzwi. Jeżeli stara powłoka zostanie usunięta metodą termiczną, stare związki oleju lnianego mogą wydostać się z wnętrza elementu budowlanego na jego powierzchnię. Ponieważ substancje te wysychają oksydacyjnie, a potrzebne do tego czasy rzadko są zachowywane, efektem jest powstawanie pęcherzy w nowo nałożonej powłoce. To samo dotyczy niewystarczającego czasu schnięcia rozpuszczalnikowych podkładów lub impregnatów.
W zastosowaniach zewnętrznych należy zasadniczo zrezygnować także ze szpachlówek zawierających wosk, ponieważ nie da się w ich przypadku uniknąć zjawisk rozszerzania i odparowywania masy szpachlowej. Kolejny problem stanowi montaż okien i drzwi w zimnych porach roku i w niesprzyjających warunkach. To dlatego, że gdy w efekcie następujących później prac we wnętrzu budynku wilgotność względna wzrośnie przy zamkniętych oknach do niemal 100%, to wskutek powstającego ciśnienia pary na zewnątrz, warstwy lakieru zostaną dosłownie odrzucone.
Powstawanie pęcherzy w warstwie lakieru następuje między innymi przez to, że podczas aplikacji metodą natryskową, wskutek efektu zawirowania w warstwie lakieru lub lazury, zostaje zamknięta mniejsza lub większa ilość pęcherzyków powietrza, znana jako mikropiana. Im większa jest jej zawartość w warstwie, tym mniejsza jest efektywna grubość suchej powłoki. Inny wariant powstaje w sytuacji, gdy podczas szybkiego schnięcia pęcherzyki powietrza chcą się przedostać z nośnika przez powłokę znajdującą się w stadium wysychania. Pęcherzyki te zostają „uwięzione” pod, w między czasie wyschniętą, powierzchnią. Należą tu również tzw. pinholes (ang. „ślady szpilek”). Pęcherzyki te pękają na powierzchni, wyschnięty lakier nie jest w stanie zamknąć powstałych w ten sposób dziurek, co powoduje, że na powierzchni tworzą się kratery.
Często zdarza się, że w systemach wodnych, w przypadku ciemnych kolorów, nakłada się je zbyt grubo: grubości suchej warstwy przekraczają 150 μm, wskutek czego również może dojść do powstania pęcherzy. Podwyższone grubości warstw oznaczają również niewystarczające czasy schnięcia, a w efekcie zmniejszenie zdolności do dyfuzji pary wodnej. Ponieważ systemy wodne wysychają od powierzchni do spodu, w razie nałożenia zbyt grubej warstwy mokrej, powierzchnia jest uważana za wystarczająco suchą, podczas gdy na spodzie proces schnięcia jeszcze się nie zakończył. W momencie wzrostu temperatury rozpoczyna się wówczas proces powstawania pęcherzy.
Podobne pęcherze mogą powstać podczas renowacji starych okien lub drzwi. Jeżeli stara powłoka zostanie usunięta metodą termiczną, stare związki oleju lnianego mogą wydostać się z wnętrza elementu budowlanego na jego powierzchnię. Ponieważ substancje te wysychają oksydacyjnie, a potrzebne do tego czasy rzadko są zachowywane, efektem jest powstawanie pęcherzy w nowo nałożonej powłoce. To samo dotyczy niewystarczającego czasu schnięcia rozpuszczalnikowych podkładów lub impregnatów.
W zastosowaniach zewnętrznych należy zasadniczo zrezygnować także ze szpachlówek zawierających wosk, ponieważ nie da się w ich przypadku uniknąć zjawisk rozszerzania i odparowywania masy szpachlowej. Kolejny problem stanowi montaż okien i drzwi w zimnych porach roku i w niesprzyjających warunkach. To dlatego, że gdy w efekcie następujących później prac we wnętrzu budynku wilgotność względna wzrośnie przy zamkniętych oknach do niemal 100%, to wskutek powstającego ciśnienia pary na zewnątrz, warstwy lakieru zostaną dosłownie odrzucone.
Powstawanie pęcherzy w warstwie lakieru następuje między innymi przez to, że podczas aplikacji metodą natryskową, wskutek efektu zawirowania w warstwie lakieru lub lazury, zostaje zamknięta mniejsza lub większa ilość pęcherzyków powietrza, znana jako mikropiana. Im większa jest jej zawartość w warstwie, tym mniejsza jest efektywna grubość suchej powłoki. Inny wariant powstaje w sytuacji, gdy podczas szybkiego schnięcia pęcherzyki powietrza chcą się przedostać z nośnika przez powłokę znajdującą się w stadium wysychania. Pęcherzyki te zostają „uwięzione” pod, w między czasie wyschniętą, powierzchnią. Należą tu również tzw. pinholes (ang. „ślady szpilek”). Pęcherzyki te pękają na powierzchni, wyschnięty lakier nie jest w stanie zamknąć powstałych w ten sposób dziurek, co powoduje, że na powierzchni tworzą się kratery.
