Czy profil musi być szerszy, aby był cieplejszy?
Poziom izolacyjności cieplnej okna określa współczynnik przenikania ciepła U. Charakteryzuje on wielkość strat ciepła, które spowodowane są różnicą między temperaturą wewnątrz pomieszczenia a temperaturą na zewnątrz. Na ostateczną wartość współczynnika przenikania ciepła dla całego okna składa się wypadkowa wartości U dla ramy (UF) i szyby (UOS,) oraz wartość tzw. mostka termicznego.
Największy wpływ na poziom termoizolacyjności okna ma współczynnik przenikania ciepła przez szyby (UOS). ponieważ to właśnie szyba stanowi największy procent powierzchni okna. Izolacyjność termiczna szyby zależy od składu chemicznego i struktury szyb, jak również od konstrukcji całego pakietu szybowego. Obecnie jako standard stosuje się pakiety dwu-szybowe typu 4–16ar–4T, zbudowane z dwóch tafli szkła o grubości 4 mm oddzielonych 16 mm ramką dystansową, gdzie przestrzeń międzyszybowa wypełniona jest argonem. Jedna z tafli pokryta jest cienką powłoką niskoemisyjną. Wkład o takiej budowie charakteryzuje się współczynnikiem UOS = 1,0 W/m²K (wg EN 674).
Na rynku dostępne są przeszklenia o lepszych parametrach cieplnych. Wkłady trzy-szybowe o budowie 4T–16Ar–4–16Ar–4T z dwiema powłokami niskoemisyjnymi, wypełnione argonem osiągają współczynnik UOS na poziomie 0,5 W/m²K (wg EN 674). Jeszcze niższe wartości UOS uzyskują przeszklenia, w których przestrzenie międzyszybowe wypełnione są Kryptonem lub Xenonem. Współczynnik przenikania ciepła dla pakietu szybowego może wówczas wynosić nawet 0,4 W/m²K (wg EN 674). Gazy te są jednak o wiele droższe od Argonu, co bezpośrednio przekłada się na większe koszty produkcji i tym samy wyższą cenę okien.
Niestety należy podkreślić, żę współczynnik przenikania ciepła dla szyby jest często podawany jako współczynnik U dla całego okna, co jest poważnym nadużyciem. Nie uwzględnia on bowiem jakości termicznej ramy okiennej, której udział w całkowitej powierzchni okna wynosi zwykle 30%, a czasami nawet 50%.
O izolacyjności termicznej ramy okiennej decyduje materiał, a nie jak się potocznie utrzymuje tylko szerokość profilu i ilość komór. Większość okien PVC wzmacniana jest stalą, która nie jest dobrym izolatorem ciepła, a więc w najistotniejszy sposób odpowiada za straty ciepła.
Większość systemów profilowych dla poprawy parametrów termicznych poszerzyło profile do szerokości ok. 80 lub 90 mm, tak aby:
- zmniejszyć ów zły wpływ zbrojenia na izolacyjność cieplną profilu,
- móc zastosować do produkowanych okien pakiety szybowe 42 mm, 44 mm i szersze!
W większości okien produkowanych z systemów profilowych o szerokości zabudowy 68 mm i 70 mm nie można było zastosować pakietów potrójnych o grubości 44 mm z Argonem, które gwarantowałyby współczynnik 0,5 W/m²K. Możliwe było zaoferowanie jedynie pakietów potrójnych z Argonem, których współczynnik przenikalności termicznej wynosi od 0,6 do 0,7 W/m²K.
Tylko Profil Brügmann, jako jedyny z grupy profili „standardowych”, pozwala zastosować pakiet 44 mm, gdyż jego szerokość zabudowy wynosi 73 mm. Co to oznacza?
Okno wyprodukowane z profilu Bruegmann 73 mm – ze standardowym zbrojeniem stalowym 1,5-2mm (U profilu=1,5 W/m²K) i pakietem 3-szybowym o grubości 44mm (4T–16Ar–4–16Ar–4T z ARGONEM, u=0,5 W/m²K) – ma współczynnik izolacji cielnej dla całego okna referencyjnego = 0,9 W/m²K!
Dodatkowo, OknoPlus, dzięki zastosowaniu wyplenienia THERMO – tj. zbrojenia stalowego wyizolowanego pianką poliuretanową oraz podkładu termoizolacyjnego wokół szyby – uzyskał bardzo wysoki współczynniki izolacyjności termicznej dla profilu U=1,0 W/m²K. Okno referencyjne ma współczynnik izolacji cielnej dla całego okna = 0,7 W/m²K!
Porównanie Izolacyjności termicznej okna referencyjnego w zależności od izolacyjności termicznej profilu i szyby:
Podsumowując, obecnie na rynku dostępnych jest wiele rozwiązań poprawiających termikę okien. Energooszczędne wkłady szybowe, specjalna konstrukcja ramy okiennej bądź zastosowanie zbrojeń o wyższych parametrach izolacyjności termicznej skutecznie ograniczają straty ciepła, a zastosowanie okien energooszczędnych przyczynia się bezpośrednio do ograniczenia zapotrzebowania na energię, znacznie poprawia jakość energetyczną budynków i zmniejsza straty ciepła, zwiększając tym samym opłacalność inwestycji termomodernizacyjnej.
Ograniczenie zapotrzebowania na energię jest szczególnie istotne w dobie obowiązywania unijnej dyrektywy EPBD 2002/91/EC, która wprowadziła obowiązek certyfikacji energetycznej budynków.
Z materiałów OknoPlus
Red. Piotr Boczarski, oknonet.pl
